Gatunki drewna
zróżnicowany pod względem właściwości fizycznych i technicznych materiał drzewny pozyskiwany ze ściętych pni różnych gatunków drzew iglastych i liściastych. Poszczególne g.d. charakteryzują się odmienną budową anatomiczną, która w znacznej mierze decyduje min. o gęstości, barwie i rysunku drewna, a także o jego twardości, łupliwości oraz wytrzymałości na rozciąganie, zginanie i ściskanie
Budowę
drewna, ze względu na jej wyraźną kierunkowość (wygląd i cechy drewna zależą
od miejsca w pniu, z którego drewno pochodzi), rozpatruje się zwykle w trzech
podstawowych przekrojach: poprzecznym — w płaszczyźnie prostopadłej do osi
pnia, podłużnym promieniowym — w płaszczyźnie osi pnia, i podłużnym stycznym
— w płaszczyźnie równoległej do osi prlia. Widoczne na
przekrojach (gołym okiem lub w niewielkim powiększeniu) cechy gatunkowe
budowy: struktura drewna, słoje, promienie rdzeniowe, przewody żywiczne itp.,
umożliwiają rozróżnienie i oznaczenie większości gatunki drewna.
Drewno drzew iglastych składa się w 90% z martwych komórek (tzw cewek), spełniających równocześnie funkcje mechaniczne i przewodzenia wody Drewno drzew liściastych ma budowę bardziej złożoną. Połowę ogólnej objętości drewna zajmują włókna drzewne, a następne 20% naczynia; obu tych elementów brak w drewnie drzew iglastych. Rozmieszczenie naczyń przewodzących wodę w przekroju poprzecznym jest zróżnicowane. Drzewa liściaste, w których naczynia tworzą widoczny pierścień w strefie drewna wczesnego (przyrost wiosenny słoju, leżący bliżej rdzenia), należą do grupy pierścieniowonaczyniowych (o gorszych właściwościach mechanicznych), natomiast te, w których naczynia — widoczne gołym okiem — są rozmieszczone równomiernie na szerokości słoju, należą do grupy rozpierzchłona-czyniowych (o lepszych właściwościach mechanicznych). Do celów badania wytrzymałości mechanicznej drewna określenia „wzdłuż" lub „w poprzek" włókien odnoszą się do komórek ułożonych w drewnie drzew iglastych wzdłuż cewek. Do charakterystycznych cech gatunku należy również barwa drewna.
U wielu g.d. występuje, widoczne głównie na przekroju poprzecznym, wyraźne jej zróżnicowanie; drewno wewnętrznej części przekroju, zajmujące przestrzeń między rdzeniem a bielem, zwane twardziela, ma barwą ciemniejszą (obejmuje obumarłe komórki w pniu drzewa, pełni funkcje mechaniczne), drewno części obwodowej, zwane bielem — ma barwę jaśniejszą (w pnii drzewa spełnia funkcje fizjologiczni
Biel i twardziel wykazują odmienne chy technologiczne; drewno twardz jest bardziej trwałe niż bielu Niekie występuje twardziel nie zabarwiona fałszywa, uwidaczniająca się szerol skalą odcieni barwy. Charakterysty dla poszczególnych gatunki drewna są też typt wady drewna, np. kształt i ułożenie ków, pęcherze żywiczne, skręt wtok itp.
Galeria zdjęć
|
|
|
|
|