Aktualności » Mikrookleiny ? właściwości i zastosowanie
Pojęciem mikrookleina jest określana okleina drewniana o grubości
0,10—0,40 mm, przeważnie wzmocniona przez naklejanie jej na papier,
gazę, płótno, papier nasycony żywicą itp., często z gotową powłoką
ochronną z tworzywa. Celowość produkcji i stosowania mikrooklein jest
podyktowana koniecznością oszczędzania drewna okleinowego. Z tej samej
masy surowca okleinowego można uzyskać 2—5-krotnie większą powierzchnię
mikrooklein, co przy braku surowca okleinowego powinno być
wystarczającym argumentem do ich produkcji i stosowania, zwłaszcza
przy krystalizującym się coraz bardziej poglądzie, że drewna na
zewnętrznej powierzchni mebli nie da się niczym zastąpić. Oczywiście
nie znaczy to, że będzie się produkować tylko meble z okleiną
drewnianą. Udział takich mebli będzie stopniowo malał, coraz więcej
będzie się produkować mebli z imitają w postaci nadruku czy też z
imitowaną okleiną syntetyczną.
Produkcję BRW rozpoczęto pod koniec lat dwudziestych bieżącego stulecia. Początkowo mikrookleinę traktowano jako nowy asortyment produkcji papierniczej. Była to cieniutka okleina drewniana naklejona na papier. Miała ona grubość ok. 0,20 mm (0,10 mm warstwa drewniana i taka sama warstwa papierowa). Służyła ona jako materiał na okładki książek i jako rodzaj tapety.
Po drugiej wojnie światowej, na skutek pogłębiającego się deficytu drewna okleinowego, zaczęto zwracać uwagę na możliwość zastosowania mikrooklein do produkcji mebli, a w szczególności do urządzania wnętrz, zwiększając odpowiednio zarówno grubość warstwy drewna, jak i podłoża. Obecnie taka produkcja jest rozwijana w wielu krajach.
Produkcja mikrooklein została rozwinięta głównie we Francji, gdzie produkuje je firma Le tranchage des bois w Strasburgu. Gotowy produkt stanowi cienka okleina o grubości 0,2—0,4 mm, naklejona na podłoże z cienkiej tkaniny bawełnianej. Łączna grubość gotowego produktu wynosi 0,4—0,6. mm. Produkt ten znajduje we Francji zastosowanie głównie w produkcji skrzynek radiowych i telewizorowych oraz do dekoracji ścian. Poza tym jest eksportowany do USA. W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej wytwarzaniem produktów zbliżonych do mikrooklein zajmuje się kilka firm. Ich produkty to np. Flexwood BRW — okleina drewniana o grubości 0,3 mm, naklejona na tkaninę bawełnianą, używana głównie w budownictwie, lub Furnaf lex — składający się z trzech warstw: środkową warstwę stanowi cienka okleina zespolona z jednej strony z cienką folią metalową, a z drugiej — z błoną z tworzywa sztucznego.
Aktualnie asortyment tego rodzaju produktów jest bardzo duży, a jego zastosowanie coraz szersze.
Mikrookleiny wzmocnione podkładem papierowym lub tkaninowym, z ewentualną powłoką wykończeniową, produkuje się z okleiny skrawanej lub łuszczonej ze szlachetnych gatunków drzew liściastych, takich jak orzech, mahoń, palisander itp.
Do naklejania mikrooklein na podłoże (płytę stolarską, wiórową, paździerzową, sklejkę, płytę pilśniową itp.) stosuje się kleje i proces technologiczny taki, jak przy fornirowaniu, z tym, że podłoże wymaga dokładnego przygotowania. Płyty BRW powinny mieć jednakową grubość na całej powierzchni i być dokładnie oszlifowane drobnoziarnistym papierem ściernym. Po naklejeniu mikrookleiny bez powłoki można stoso-. wać bardzo delikatne szlifowanie drobnoziarnistym papierem ściernym lub gładzenie walcem metalowym i wykończać normalnie stosowanymi materiałami lakierniczymi, tj. politurą, lakierem nitro lub poliestrowym itp.
Produkcję BRW rozpoczęto pod koniec lat dwudziestych bieżącego stulecia. Początkowo mikrookleinę traktowano jako nowy asortyment produkcji papierniczej. Była to cieniutka okleina drewniana naklejona na papier. Miała ona grubość ok. 0,20 mm (0,10 mm warstwa drewniana i taka sama warstwa papierowa). Służyła ona jako materiał na okładki książek i jako rodzaj tapety.
Po drugiej wojnie światowej, na skutek pogłębiającego się deficytu drewna okleinowego, zaczęto zwracać uwagę na możliwość zastosowania mikrooklein do produkcji mebli, a w szczególności do urządzania wnętrz, zwiększając odpowiednio zarówno grubość warstwy drewna, jak i podłoża. Obecnie taka produkcja jest rozwijana w wielu krajach.
Produkcja mikrooklein została rozwinięta głównie we Francji, gdzie produkuje je firma Le tranchage des bois w Strasburgu. Gotowy produkt stanowi cienka okleina o grubości 0,2—0,4 mm, naklejona na podłoże z cienkiej tkaniny bawełnianej. Łączna grubość gotowego produktu wynosi 0,4—0,6. mm. Produkt ten znajduje we Francji zastosowanie głównie w produkcji skrzynek radiowych i telewizorowych oraz do dekoracji ścian. Poza tym jest eksportowany do USA. W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej wytwarzaniem produktów zbliżonych do mikrooklein zajmuje się kilka firm. Ich produkty to np. Flexwood BRW — okleina drewniana o grubości 0,3 mm, naklejona na tkaninę bawełnianą, używana głównie w budownictwie, lub Furnaf lex — składający się z trzech warstw: środkową warstwę stanowi cienka okleina zespolona z jednej strony z cienką folią metalową, a z drugiej — z błoną z tworzywa sztucznego.
Aktualnie asortyment tego rodzaju produktów jest bardzo duży, a jego zastosowanie coraz szersze.
Mikrookleiny wzmocnione podkładem papierowym lub tkaninowym, z ewentualną powłoką wykończeniową, produkuje się z okleiny skrawanej lub łuszczonej ze szlachetnych gatunków drzew liściastych, takich jak orzech, mahoń, palisander itp.
Do naklejania mikrooklein na podłoże (płytę stolarską, wiórową, paździerzową, sklejkę, płytę pilśniową itp.) stosuje się kleje i proces technologiczny taki, jak przy fornirowaniu, z tym, że podłoże wymaga dokładnego przygotowania. Płyty BRW powinny mieć jednakową grubość na całej powierzchni i być dokładnie oszlifowane drobnoziarnistym papierem ściernym. Po naklejeniu mikrookleiny bez powłoki można stoso-. wać bardzo delikatne szlifowanie drobnoziarnistym papierem ściernym lub gładzenie walcem metalowym i wykończać normalnie stosowanymi materiałami lakierniczymi, tj. politurą, lakierem nitro lub poliestrowym itp.
Galeria zdjęć
|
|
|
|
|